{"id":4343,"date":"2021-01-29T08:47:32","date_gmt":"2021-01-29T07:47:32","guid":{"rendered":"https:\/\/kortverhaal.info\/?p=4343"},"modified":"2021-01-28T14:56:52","modified_gmt":"2021-01-28T13:56:52","slug":"recensie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/kortverhaal.info\/?p=4343","title":{"rendered":"Recensie van ‘Een winter vol verhalen’ – uitgeverij Balans"},"content":{"rendered":"\n

Recensie van ‘Een winter vol verhalen’ – uitgeverij Balans<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Werkelijk\nonweerstaanbaar<\/strong><\/p>\n\n\n\n

***** (vijf\nsterren)<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Door Remko Meddeler <\/strong><\/em><\/p>\n\n\n\n

Een roman recenseren is niet zo moeilijk. Goed lezen, stevig nadenken en de conclusie prettig leesbaar opschrijven, dat is het. Een verhalenbundel beoordelen is lastiger, want zit er een rode draad in al die verhalen, of hoeft dat niet? Verpest \u00e9\u00e9n slecht verhaal het hele boek, of is daar meer voor nodig? En andersom, mag \u00e9\u00e9n schier perfect verhaal al leiden tot een juichrecensie? Mijn gepeins hierover begon zorgwekkend te worden na het zien van de vuistdikke hardcover Een winter vol verhalen<\/em> die uitgeverij Balans uitbracht om \u2018ons ingesneeuwden\u2019 de winter door te helpen. <\/strong>Maar liefst vijftig schrijvers stuurden desgevraagd nieuwe overpeinzingen, oude anekdotes, troostrijke gedichten en bijna vergeten dagboekfragmenten in. Een rode draad was niet vereist. Dus niemand hoefde gehaast te broddelen. Maar mijn god, mijn hemel, of wie en waar dan ook, hoe beoordeel je zo\u2019n boek?!<\/p>\n\n\n\n

De zorgen ebden snel weg. De kracht van de\n\u2018onweerstaanbare literaire toverdoos\u2019 die Een winter vol verhalen<\/em> volgens\nde uitgeverij is, ligt juist in de variatie aan auteurs. De columnist, de dichter,\nde acteur, de hoogleraar, de regisseur en de schrijver van zowel internationale\nbestsellers als het eenmalige kinderboeksucces zijn gevraagd naar een tekstueel\npareltje. Zo kon Tommy Wieringa (opnieuw, want eerder gepubliceerd in 2006) zijn\nverhaal kwijt over de bijzondere plek van het graf van de zachtmoedige arbeider\nAdilson Massimo, \u2018die zoveel van Kerstmis hield\u2019. Atte Jongstra trekt in De\nbroer van Sherlock Holmes<\/em> een vergelijking tussen dichter-wetenschapper Leo\nVroman (aan wiens biografie hij momenteel werkt) en broer Jaap. Jeroen Brouwers\nweet in Heimwee<\/em> de pijn naar het verlangen om elders te zijn raak te\nbeschrijven door nieuwe gedachten over een oud schoolschriftje: \u2018Ik sprak mezelf moed in met de illusie dat\ner troost moest zijn, ergens, ooit, in een of andere vorm, en dat het leven\nmogelijkerwijs bestaat uit onverpoosd en onvermoeibaar zoeken daarnaar.\u2019<\/em><\/p>\n\n\n\n

Matige verhalen zijn er ook. Peter Buwalda\u2019s Engelenhaar<\/em>, \u2018een bijzonder en spannend kerstverhaal\u2019, is geen van beide. En Een paar dagen uit mijn dagboek 1971<\/em> had best in het priv\u00e9-archief van Cees Noteboom mogen blijven zitten. Ik merkte af en toe dat de schrijver zijn vertelling wilde verrijken door het middels kleine zijpaden uit te rekken. Terwijl een goed kort verhaal juist veel vertelt in weinig woorden. Neem Boterham met sla<\/em> van Thomas Verbogt over een sympathieke scheiding (die desondanks nog een paar maanden verborgen moet blijven): \u2018Ze zei dat we nooit bang voor de waarheid waren geweest. Ik wist niet of dat waar was, maar vond het goed gezegd.\u2019<\/em> Of Wanda Riesels aangebrandeliefdesgeschiedenis, de spannende Maarten Asscher, de ontroerende (en mij volledig onbekende) Mathilde Waye en de immer onweerstaanbare \u2019t Hart, Van Dis, Grunberg\u2026 De rijkdom van Een winter vol verhalen<\/em> breekt elk kil gepeins. Nog even en het leven ontluikt.<\/p>\n\n\n\n