Zomerlezen: Gods akker van Erik van der Velden

Vandaag maken we de eerste winnaar bekend van onze zomerschrijfwedstrijd voor korte verhalen. (Je kunt hieraan nog meedoen!) De eer is aan Erik van der Velden, die vorig jaar ook een van de winnende verhalen schreef. Wij vielen meteen voor de subtiele humor en de mooie beelden in dit sfeervolle verhaal. Van harte gefeliciteerd Erik! Zijn verhaal Gods akker is hieronder lezen.

Gods akker

©2020 Erik van der Velden

Die ene zomerdag in juni zal ik nooit vergeten. Lang geleden, ik was acht. Een week eerder was de wereld er getuige van geweest hoe God Argentinië letterlijk een handje had geholpen in een voetbalwedstrijd tegen Engeland. Vanaf dat moment wist ik dat iedereen wonderen kan verrichten.

Opa had me op de bewuste dag vroeg gewekt om samen het koren van het laatste perceel te maaien. Gespannen volgde ik hem naar de oogstschuur, waar zijn tractorcombinatie met maaier en korenbinder stond. Opa was een reuzegrote man. Zijn handen waren akkers: grove voren in enorme handpalmen, gevormd uit eeltige klei. Op zijn handrug groeide blondharig graan. Hij werkte, dronk bier, werkte nog meer en praatte bondig. Oma vulde hem daarin echter ten overvloede aan.

‘Klim er op,’ sprak opa, terwijl hij een klein pijpje opstak. Het viel me op dat hij een hele morgen met één keer opsteken kon doen. Hij sabbelde meer aan de gebogen steel. Mijn stoeltje was rechts achter hem naast de maaier bevestigd. Een troon voor de Korenkoning, zo vond ik het. Even wees hij me op de lopende banden die uitkwamen op de automatische korenbinder. ‘Als je daarop gaat staan, baal je.’ Hij knipoogde richting de korenschoven die naast de maairand lagen. Ik knikte, onbegrijpend, maar uit fatsoen.

Daar hobbelden we, de akker tegemoet. De warme adem van de morgenstond aaide over het koren. Het golfde met een aura van goud in de zonnegloed. Opa’s blik was ontspannen. Scheurtjes in de klei rond zijn mondhoeken vertoonden iets wat op een glimlach leek. Ik genoot van het reuzenrad naast me dat het graan van de aarde scheidde tot plots een gepiep mijn hypnose verstoorde. Een paar meter voor me fladderde een bruingrijze vogel wild met zijn vleugels.

‘Opa stop!’

Mijn grootvader bleek echter nog dover dan het gevogelte in kwestie en reed nog een stuk door.

‘Remmen!’

Opa schrok op en ramde op het rempedaal. Hij kon echter niet voorkomen dat hij de vleugel van de kwartel raakte. Het beest piepte van de pijn. Opa sprong van zijn zetel en ontfermde zich over het dier. Ik keek toe en besefte waarom het beest niet eerder was weggevlogen: iets verderop lag een nestje met tien eieren.

Hij nam het beestje op en zag dat één vleugel eraf was. Toen sprak hij vol overtuiging zijn magische woorden, waarbij zijn hand bezwerend mee wapperde: ‘Gods akker ju!

‘Ga naar oma om naald en draad,’ sprak hij. Ik knikte en vloog naar de boerderij. Toen ik minuten later met het gevraagde terugkwam, zag ik hoe opa stil naar de hemel staarde. ‘Hoeft niet meer. Kijk, daar vliegt ze, samen met haar jonkies.’ In de verte vloog een v-formatie haar vrijheid tegemoet. We volgden haar tot ze uiteindelijk als een stip in de horizon oploste.

Glunderend keek ik in opa’s rood doorlopen ogen die traanden van het maaistof. Mijn God, wat een held. En tot mijn grootste genoegen trakteerde oma me ’s middags op de heerlijkste omelet die ik ooit had gegeten.     

Over de auteur:

Erik van der Velden wordt op 24 april 1974 warm onthaald door twee fantastische ouders en een lieve zus. In de tweede klas van de lagere school schrijft hij zijn eerste verhaaltje dat in de schoolkrant gepubliceerd wordt. Schrijven zal vanaf dan altijd een onderdeel van zijn leven blijven, al is het pas 2018 wanneer hij voor de eerste keer deelneemt aan een schrijfwedstrijd.
De chemicus uit Zevenbergen houdt verder van wandelen, crosstraining, gitaar spelen en lezen. Hij zou heel graag nog willen reizen om inspiratie op te doen voor nieuwe verhalen. Op dit moment is hij nog druk met te ontdekken welke genres hem het best liggen. In ieder geval beleeft hij enorm veel plezier aan het lezen van korte verhalen van andere auteurs.
Link naar zijn auteurspagina: https://sweek.com/nl/profile/633006/74088

4 gedachten over “Zomerlezen: Gods akker van Erik van der Velden

  • juli 15, 2020 om 11:22 am
    Permalink

    Fijne jeugdherinnering in mooie beeldende woorden vereeuwigd. Met plezier gelezen en genoten van de haast poëtische zinnen, zoals:
    “De warme adem van de morgenstond aaide over het koren. Het golfde met een aura van goud in de zonnegloed. In de verte vloog een v-formatie haar vrijheid tegemoet. We volgden haar tot ze uiteindelijk als een stip in de horizon oploste.” -©Inspiratiewater-

    Beantwoorden
    • juli 17, 2020 om 9:52 am
      Permalink

      Dank je wel voor je fijne reactie 🙂

      Beantwoorden
  • juli 26, 2020 om 5:09 pm
    Permalink

    Prachtig verhaal, Erik, met sterke beelden. Moest bij het einde even aan het liedje van Joop Fisher denken ‘Ik kocht een ei, de melkboer zei…’

    Beantwoorden
  • juli 29, 2020 om 5:37 pm
    Permalink

    Dank je wel Marjet. Ik kende het liedje niet, maar heb het even opgezocht. Treffende associatie, inderdaad.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *